Na pamięć jadę do ciebie

Na pamięć majowego wieczoru

Kiedy to od lasu szła

Księżycowa pora przypływu

Na pamięć biegnę do ciebie

Na pamięć tamtych rozmów

Kiedy ćmy podsłuchiwały nas

Z rozdziawionymi skrzydłami

Na pamięć lecę do ciebie

Na pamięć twoich oczu

Od bzów pięknie zdziwionych z rozkoszy

Przymkniętych do połowy

Na pamięć płynę do ciebie

Gdzie pagórki w sobie skupione

Modlą się strzeliście

Nad podziw świata

Moja pamięć – łagodna wyżyna

Porośnięta lekkim wiatrem

Przechodzi w wilgotną dolinę

Gdzie cisza mieszka

Anioły na pamięć schodzą

Po niewidzialnych schodkach

I nagle wniebogłośnieje

Ten niebieski orszak

Na pamięć jadę do ciebie

Na pamięć moją i twoją

Na pamięć jadę do ciebie

Na pamięć moją i twoją^[1]