Oniemiała, gdy w tańcu do ucha

Wyszeptałem jej: chodźmy gdzieś stąd!

Kto mógł wiedzieć, że prośby wysłucha,

Kto mógł wiedzieć? A jednak to błąd!

Nocny tramwaj z numerem trzynastym

Do bram raju powoli nas wiózł,

A gdy w górze pobladły już gwiazdy,

Usłyszałem ten szept wprost z jej ust:

Niby małe a cieszy!

Niby – że nic z tych rzeczy,

Które ludziom nie dają wprost spać!

Niby małe a cieszy,

Choć przesadą nie grzeszy,

Lecz jak dają – to trudno –

– Nie wypada grymasić,

Ale trzeba to brać!

No i przyszła w efekcie codzienność,

Brzydka, szara i nudna aż strach,

Zanudziła mnie swoją nowenną,

Że jaj mało, że czegoś jej brak.

Gdy z wypłatą w kieszeni wracałem,

Wykładałem banknoty na stół

I niezmiennie z daleka słyszałem

Ten zjadliwy refrenik z jej ust:

Niby małe a cieszy...

Dziś to wszystko, minęło, odeszło,

Dzisiaj wolny znów jestem jak ptak!

Grubą krechą odkreślił sąd przeszłość –

– Nie do wiary, że łatwo aż tak!

Lecz gdy nocą samotną się zrywam,

Wspominając to wszystko we śnie,

Nagą prawdę – jak Kolumb – odkrywam,

Że co małe jest wielkie, gdy chce!!!

Niby małe a cieszy...^[2]