pocisk który wystrzeliłem

w czasie wielkiej wojny

obiegł kulę ziemską

i trafił mnie w plecy

w momencie najmniej stosownym

gdy byłem już pewny

ze zapomniałem wszystko

jego – moje winy

przecież tak jak inni

chciałem wymazać

twarze nienawiści

historia pocieszała

że walczyłem z przemocą

a Księga mówiła

– to on był Kainem

tyle lat cierpliwie

tyle lat daremnie

zmywałem wodą litości

sadzę krew obrazy

żeby szlachetne piękno

uroda istnienia

a może nawet dobro

miały we mnie dom

przecież tak jak wszyscy

pragnąłem powrócić

do zatok dzieciństwa

do kraju niewinności

pocisk który wystrzeliłem

z broni małokalibrowej

wbrew prawom grawitacji

obiegł kulę ziemską

i trafił mnie w plecy

jakby chciał powiedzieć

– że nic nikomu

nie będzie darowane

więc siedzę teraz samotny

na pniu ściętego drzewa

dokładnie w samym środku

zapomnianej bitwy

i snuję siwy pająk

gorzkie rozważania

o zbyt wielkiej pamięci

o zbyt małym sercu^[1]