W moim ogrodzie śpiewał człowiek

Co wiosną siał

Gdy Księżyc odkrył oczy z powiek

Szybko kwiaty rwał

Dumnie rozpalał je na wietrze

Gdy chciał się śmiać

Znów życie stało się bajeczne

Trójkolorowy świat

Stuffu brak to zły znak

Życia bardzo bardzo gorzki smak

Chwile radości zawsze w głowie ma

Mały rastaman

Śmieje się częściej niż byś tego chciał

Mały rastaman

Ktoś w nocy palił jego zboże

On obok stał

Do płuc zawitał świeży powiew

Śmiech przegonił strach

Stuffu brak to zły znak

Znowu znowu trzeba siać

Chwile radości zawsze w głowie ma

Mały rastaman

Śmieje się częściej niż byś tego chciał

Mały rastaman^[1]