Już czas prostaty i wieńcówki

Z imprez zostały nam pochówki

Człek na pogrzebie pobiadoli

Szczęśliwy, że nie w głównej roli

Nie da się ukryć, żylim dzielnie

Gromiąc browary i gorzelnie

Lecz nie dopilim, więc wypada

Przykazać młodym – dopić gada!

My nie koślawi, nie ułomni

Ale do sportów mało skłonni

Więc nam do dzisiaj w piersiach furczy

Nie zaleczony mozół twórczy.

Lecz wy nas jeszcze nie skreślajcie

Piszcie się wiersze, nuty grajcie

Póki topnieje śnieg na twarzy

Wszystko się jeszcze może zdarzyć

Bracie, kamracie, Zaratustro

Nie Ty się marszczysz, tylko lustro!

Tym damom, które bliżej znamy

Już raczej się nie polecamy

Choć prawdę mówiąc w swoim gronie

Co miało wisieć, wciąż nie tonie!

Czasami późne telefony

Od jakiejś bardzo wczesnej żony

Łagodność i spokoju siła

Tkwi w nich, bo to jest żona „była”

A tu wśród nerwów i zamętu

Rodzina żąda testamentu

I dziwnej chwili człowiek dożył

Dzieląc się z tymi, co ich mnożył.

Lecz wy nas jeszcze nie skreślajcie

Piszcie się wiersze, nuty grajcie

Póki topnieje śnieg na twarzy

Wszystko się jeszcze może zdarzyć

Bracie, kamracie, Zaratustro

Nie Ty się marszczysz, tylko lustro!

A kaski nie ma – gdybyś pytał

Szmalczyk ci ku nam nie zawitał

Gdyż zdaniem naszej światłej żony

Nie był proszony na salony.

W taktownej więc delikatności

Zagadną o nieruchomości

Trwaj, wierz i czuwaj – miej nadzieję

Wszak każdy z nas znieruchomieje!

Lecz, gdy na dziecko padnie talent

(Ów genetyczny ekwiwalent)

Na nic dobrego niech nie liczy

Weźmie ten talent-wypierniczy.

Lecz wy nas jeszcze nie skreślajcie

Piszcie się wiersze, nuty grajcie

Póki topnieje śnieg na twarzy

Wszystko się jeszcze może zdarzyć

Bracie, kamracie, Zaratustro

Nie Ty się marszczysz, tylko lustro!^[1]