Na parapecie wsparta

siedzi w niebieskiej sukni

nazywa się na pewno

na pewno Marta

lub może jeszcze smutniej

siedzi w otwartym oknie

i czyta stare wiersze

przebrzmiałe bezpowrotnie

jak pocałunki pierwsze

litery drukowane

przed jej oczami skaczą

w jej sercu niezakochanym

jesienny dzień się zaczął

na parapecie wsparta...

spogląda obojętnie

w ulicę spowszedniałą

tam gdzie dziewczyny

skrzętnie

sprzedają swoje ciało

spogląda i zazdrości

i w dłoniach oczy chowa

że nawet takiej miłości

los jej nie podarował

nie podarował

na parapecie wsparta

siedzi w niebieskiej sukni

nazywa się na pewno

na pewno Marta

lub może jeszcze

smutniej.^[2]