Choć mówią: „Mały jest ten gość!”

Lecz mam w sobie coś –

– Na pozór niby sama kość,

Lecz męskości dość

I coś mnie do płci pięknej pcha,

Jakieś „szabada” –

– Już taki jestem! To cały ja!

Bo lubię gdy kobieta ma,

Czego nie mam ja

I zaraz coś tam we mnie gra,

Czuła struna drga

I w ogień skoczyłbym jak pchła –

– Szabadabada!!!

Już taki jestem! To cały ja!

Mężczyzną być to brzmi dumnie,

Lecz w tym rzecz,

Że nie wystarczy chcieć!

Każdy to rozumie,

Kto taką posturę ma jak ja!...

A jednak prężę się jak lew,

Kipi we mnie krew

I zaraz czuję w sobie zew,

Chciałbym robić wbrew!...

Lecz nagle zjawia się mój pech,

Słyszę dziki śmiech

I wstyd mi w piersiach zapiera dech...

A jednak zamiast mówić „pas”,

Czekam na swój czas

I mięśnie prężę raz po raz,

Groźny znów, jak Mars,

Nie bacząc, że mi rzednie włos,

Że mi chudnie tors

I życie wodzi mnie znów za nos.

Błagam – kochajcie mnie!

Przecież jest we mnie taki wielki duch,

Że mógłbym za dwóch Kochać!

Kochać tam i tu,

Kochać dzień po dniu! Kochać!

Kochać raz po raz,

Kochać cały czas!

Kochać! Kochać tak i tak,

Kochać wprzód i wspak,

Kochać was!^[1]