Miał ojczulek trzy córy,/bis

którym posag wydać chciał./bis

Jako tę najstarszą wydawał,/bis

trzy tysiące darował./bis

„Bierz ty, córulu, byś miała,/bis

abyś mnie na starość chowała,/bis

kiedy ja nie będę mógł robić,/bis

na moje nogi nie chodzić.”/bis

Jako tę weśredną wydawał,/bis

dwa tysiące darował./bis

„Bierz ty, córulu, byś miała,/bis

abyś mnie na starość chowała,/bis

kiedy ja nie będę mógł robić,/bis

na moje nogi nie chodzić.”/bis

Jako tę najmłodszą wydawał,/bis

tylko jej tysiąc darował./bis

„Bierz ty, córulu, byś miała,/bis

abyś mnie na starość chowała,/bis

kiedy ja nie będę mógł robić,/bis

na moje nogi nie chodzić.”/bis

Poszedł do najstarszej i płakał,/bis

smutnie, żałośnie narzekał:/bis

„Ja już nie moge nic robić,/bis

na moje nogi nie chodzić.”/bis

Kiedy go oknem ujrzała,/bis

zaraz mu kamień podała:/bis

„Weźcie, ojczulku, topcie sie,/bis

abyście mi więcej nie przyszli.”/bis

Poszedł do weśredniej i płakał,/bis

smutnie, żałośnie narzekał:/bis

„Ja już nie moge nic robić,/bis

na moje nogi nie chodzić.”/bis

Kiedy go oknem ujrzała,/bis

zaraz mu noża podała:/bis

„Weźcie, ojczulku, żgnijcie sie,/bis

byście mi tu więcej nie przyszli.”/bis

Poszedł do najmłodszej i płakał,/bis

smutnie, żałośnie narzekał:/bis

„Ja już nie moge nic robić,/bis

na moje nogi nie chodzić.”/bis

Kiedy go oknem ujrzała,/bis

zaraz mu chleba podała:/bis

„Weźcie, ojczulku, i jedzcie,/bis

a mi to dziecię kolebcie.”/bis^[1]