Wciąż w pamięci mam, wciąż je widzę w mych snach

Miasto, które tak bardzo zapadło w serce me.

Tam za młodych lat grałem w piłkę nieraz,

Tam był śmiech, niósł go wiatr przez dym.

I przez deszcz, gdzie mój dom,

Biegnąc nocą drogą swą,

Wzdłuż więziennych ścian do fontanny,

Te szczęśliwe dni i tak wiele ciepłych chwil

Zostawiło to miasto w sercu mym.

Co dzień wcześnie rano ryk syren budził mnie,

To kobiety z rynku zaczynały swój dzień.

Ojca twarda dłoń miała koić dzieci szloch

Gdy we mgle został gdzieś matki głos.

Tam muzyki głos słyszeliśmy co noc

I pieśni o morzu wypełniały życie nam.

Sławy słodki czar czerpaliśmy do dna

I nieznane wstawało co dnia.

Miałem wtedy, ech, szesnaście lat

I dziś, tak jak wtedy, wciąż pytam któryś raz:

Jaki będzie świat? Jaki zostawimy ślad?^[1]