Przeklinam długie deszcze, szare dni,

bo zależy mi tak mocno, mocno jeszcze.

Pamiętam jak pukałem do tych drzwi

i mówiłem, że zostanę z Tobą wreszcie.

Potem jednak szedłem byle gdzie,

zostawałaś sama na niejeden deszcz,

a za mną brama, za mną dramat.

Nie odchodź w taką burzę, w taki dzień,

powtarzałaś jakoś grzesznie, jakoś biernie.

Ja jednak uciekałem w byle zmierzch,

jakbym kogoś miał prócz Ciebie, Ciebie jednej.

Słuchaj miła moja: ustał deszcz,

świat w zielonych ramach, cała jeszcze wiesz

nie jesteś sama, już nie sama.

To złe, to ja, to dobre ty,

to złe, to ja rachunek zły,

a tu na złość na progu maj, znów maj.

To złe niech już ostygnie w nas,

niech łzy jak deszcz obmyje czas,

zły sen, zły rok, a progu maj, znów maj.^[1]