„Kocham Cię” – wołasz kolorami

Musisz biec – między obrazami

Połączeni niewidzialną nicią

Nawet tam czujecie się nawzajem

Świat obrazów nie zna śmierci ani życia

Gdy nie materia tylko myśl jest ciałem

Czerwoną chustę wiatr uniósł w swoją stronę

Jak porwał los Ciebie i Wasze dzieci

Więc zaciągnęła ostatnią zasłonę

Krok w otchłań bez powrotu - tam się odnajdziecie

„Kocham Cię! Kocham Cię!”

Krzyczysz tak poprzez czas, poprzez śmierć – które dzielą Was

Przez obrazów świat, tak boleśnie realny

Przez wizje piekieł biegniesz by ocalić ją

Miłość zbyt wielka by zginąć razem z ciałem

Na skrzydłach Cię poniesie, hen, za Siódmy Krąg

Zamykaj oczy kiedy nie wiesz dokąd iść

Czuciem się kieruj w mroku - nie rozumem

„Kocham Cię!” krzycząc – by nie pękła nić

Bo tutaj się nie umiera – tu się traci umysł

Musisz biec, musisz biec!

Między piekłem a niebem, tam gdzie jej gasnący cień drga

„Kocham Cię” z jej ust – i nic już więcej nie trzeba

Gdy ona jest tu tak blisko masz do nieba

Serca Wasze znów otuli czerwony szal

Dziękujesz jej za dzieci, miłość i czas

„Kocham Cię” z jej ust – i nic już więcej nie trzeba

Gdy ona jest tu tak blisko masz do nieba

Tutaj dom Twój i sny, tutaj dzieci i Wy

Tutaj wszyscy którzy Cię kochają

Jak w niebie...

Serca Wasze znów otula czerwony szal

Dziękujesz jej za wszystko

„Kocham Cię” z jej ust – i nic już więcej nie trzeba

Gdy ona jest tu tak blisko masz do nieba.