To było w marcu, na dworcu Śródmieście,

na zewnątrz mróz za ręce wciąż chwytał.

Śpieszyłem się trochę więc powiedziałem - nie,

gdy jakiś facet podszedł i zapytał:

„szefie, porozmawiamy oba?”

minąłem go, choć wyglądał tak,

jakby nie miał na świecie nikogo.

Ref.:

Miej czas dla innych,

bo tak jak i ty,

któregoś dnia

obojętnie przejdą obok.

Miej czas dla innych,

nim przyjdzie ten dzień,

gdy przy sobie nie znajdziesz nikogo.

Adwokat już dzieli majątek na pół,

z dziećmi się widzę czasami co tydzień

a miało być dobrze i ogród i stół

i życie w zgodnej rodzinie.

Ref.:

Miej czas...

Tak myślę, jak bardzo samotny jest Bóg,

wszak jeden jest tylko na świecie,

więc może, gdy spytam, nie powie mi - nie,

nie obrazi się o to przecież:

„Szefie, porozmawiamy obaj?”^[1]