Wołało raz dziewczę na brzegu morza:

„Chodź tu miły chodź”

A wietrzyk w jej uszach odpowiedź tak grał:

„Chodźże no miła chodź”

I wołał kawaler z pokładu kutra:

„Chodź tu miła chodź”

„Jakże po wodzie ja będę ci szła

Chodźże no miły chodź”.

I raz ona jego, a potem on ją

Chodź tu miła chodź

Wołanie się niosło nad wodą i mgłą

Chodźże no miły chodź

A kiedy już kuter cumował przy pniach

Chodź tu miły chodź

Nikt nie wie dlaczego obleciał ją strach

Chodźże no miła chodź

A gdy nazajutrz kawaler odpłynął

Daleko w morze zarzucić swą sieć

Samotne dziewczę patrzy w horyzont

I czuje jak ze wszystkich sił nachodzi ją chęć

Wołało raz dziewczę na brzegu morza:

„Chodź tu miły chodź”

A wietrzyk w jej uszach odpowiedź tak grał:

„Chodźże no miła chodź”

I wołał kawaler z pokładu kutra:

„Chodź tu miła chodź”

„Jakże po wodzie ja będę ci szła

Chodźże no miły chodź”.

I tak się wołali ze 40 lat

Chodź tu miła chodź

Dziś ona baba, a on stary dziad

Chodźże no miły chodź

I niesie morał ta prosta piosenka

Gdy jesteś młody a ona jest piękna

Choć mowa srebrem a milczenie złotem

„Weź ją bracie nie czekaj – wyjaśnisz potem!”^[1]