Nie wiedziałam sama,

Że tak umiem kłamać,

Że nie zadrży brew

Bez mrugnięcia powiek,

Żadnej pustki w głowie,

Luz i zimna krew.

Coś z dell’arte

Małe kłamstwa jak drobny fart,

Tasowanie znaczonych kart.

Podchody wilcze,

Coś dla dusz,

Bo bez kłamstwa nam ani rusz,

A ze sobą umiemy już tylko milczeć.

Rosną między nami

Ciszy białe ściany,

Znów narasta chłód.

Czasem dla tych z boku

Żartu miałki popiół

W cudzysłowie ust.

Coś z dell’arte

Małe kłamstwa jak drobny fart,

Tasowanie znaczonych kart.

Podchody wilcze,

Coś dla dusz,

Bo bez kłamstwa nam ani rusz,

A ze sobą umiemy już tylko milczeć.

Dwoje po wypadku

Przekupując świadków,

Mierząc złość na złość.

Czasem w nasze sito

Wpadnie chuda litość,

Nieproszony gość.

Coś z dell’arte

Małe kłamstwa jak drobny fart,

Tasowanie znaczonych kart.

Podchody wilcze,

Coś dla dusz,

Bo bez kłamstwa nam ani rusz,

A ze sobą umiemy już tylko milczeć.^[1]