Szukałem cię, wołałem, siostro

na szlaku swojego życia

postawiłem wszystko na jedną kartę

zaciera się granica

pada deszcz, wieje wiatr

czekałem na swoje przeznaczenie

bo wszystko ma swój czas

postawiłem wszystko na jedną kartę

miłość albo zapomnienie

Nie odbieraj nadziei, to wszystko co mam

ona pozwala przetrwać w tym beznadziejnym miejscu

nie bacząc na szlam szarej codzienności

rozlewany na świat przez zawistnych

serce – choć kiedyś przestanie bić

to w tej chwili bije tylko dla ciebie.

I za każdym uderzeniem pytam siebie

ile razy można zaczynać wszystko od nowa

Zabójcza mieszanina rozumu i namiętności.

Wszystko zajmie ogień nadziei

strawi połacie zwątpienia.

Podobno świat dobiega końca

ilekroć boję się prawdy

wiem, że jesteś obok mnie

Niech ludzie nie znający miłości szczęśliwej

twierdzą, że nie ma miłości szczęśliwej.

Z tą wiarą lżej im będzie

i żyć i umierać...

Moje ludzkie cechy są moim przekleństwem

Szybuj w powietrzu,

kochaj, ile zechcesz.

A jeśli umierasz, czy nie masz pewności,

że powstaniesz z martwych?^[1]