Dzieckiem w kolebce będąc jeszcze,

Wiedziałem: człowiek to jest ssak!

I piersi mamki nie puszczając

Półgębkiem jej nuciłem tak:

Mnie się nie pali, ja mam czas,

Co nagle to po diable!

Mnie się nie pali, ja mam czas...

Stosunek mój do spraw nauki

Ambiwalentny był – to fakt,

Więc belfrom w szkole dałem wycisk,

Na murach szkoły pisząc tak:

Mnie się nie pali, ja mam czas...

Los przez omyłkę mnie ożenił,

Lecz mi ten mariaż był nie w smak,

Więc połowicy na dobranoc

Do ucha wciąż szeptałem tak:

Mnie się nie pali, ja mam czas...

I tak przemknąłem się przez życie,

Dochodząc do sędziwych lat,

A gdy w zaświaty czas mi było,

Uparcie powtarzałem tak:

Mnie się nie pali, ja mam czas...

W piekielnej kadzi dziś mam dreszcze

I w zimnej smole z chłodu łkam,

A flegmatyczny, stary diabeł

Spokojnie mi tłumaczy tak:

Mnie się tu, Smoleń, nie pali,

Bo smoły już dawno nie ma, wysmolili...

Na górze was obserwowali, mieli was na oku,

A ja wiem, że jesteście zwykły...

Mnie się nie pali, ja mam czas...^[1]