Nasze rozmowy syk wężowy

Spoza przyłbicy, zza kagańca

Skowyt na łożu Madejowym

Pręgierze mowy i różańca

To nie jest miłość, to jest rzemień

Tylko kołyska jest prawdziwa

W niej drzemie nasze ciepłe szczenię

Które się jeszcze nie nazywa

Moc. Znaleźć w sobie taką moc

Kochane moje, małe moje

Żeby cię porwać w letnią noc

Za próg, za front tych wilczych wojen

Gdzie, gdzie się zabliźnią jak na psie

Dni rozstrzelanych chwiejne rzędy

Gdzie w noc czerwcową w mlecznym śnie

Wypadną ludziom wilcze zęby

Warcząc ku sobie z kątów domu

Mamy dla siebie włos zjeżony

Uparcie ciągnąc po kryjomu

Naszą kołyskę na dwie strony

Ludzie przy budzie wilcze plemię

A pod kołderką tkliwych myśli

W kołysce drzemie wilcze szczenię

Najsłodszy owoc nienawiści

Moc. Znaleźć w sobie taką moc

Kochane moje, małe moje

Żeby cię porwać w letnią noc

Za próg, za front tych wilczych wojen

Gdzie, gdzie się zabliźnią jak na psie

Dni rozstrzelanych chwiejne rzędy

Gdzie w noc czerwcową w mlecznym śnie

Wypadną ludziom wilcze zęby^[1]