Chodziło szukało oknem wyglądało

Wracało zawsze samo

Chodziło szukało przed bramą stawało

Wracało zawsze samo

Szło przed siebie w wiosenną słotę

Chodziło szukało na jarmarki pchało

Wracało zawsze samo

Chodziło szukało oknem wyglądało

Wracało zawsze samo

Nagle znalazło

Upadło

Znieruchomiało

Zamarło

O pocałunku, któryś jest w niebie

Razem z duszami bzu i jaśminu!

Krwi i bezsennych łąk gwiezdnych synu!

O pocałunku , któryś jest w niebie

O treści wszystkich myśli i czynów!

O upragniony mej duszy chlebie!

Tęsknoto wichrów! Bajko jaśminów!

O pocałunku, któryś jest w niebie!

Me smutne usta zwiędną w czas krótki

A gdy z nich barwa oddana glebie

W amarantowe przejdzie stokrótki

Wówczas mi zagrasz twą pieśń skrzypcową

Zamkniesz mnie w obce wieczności słowo

O pocałunku, któryś jest w niebie!^[1]