Przy małej wiejskiej kapliczce stojącej wedle drogi

ukląkł rzępoląc na skrzypcach wędrowny grajek ubogi

Od czasu do czasu grający bezzębne otwierał wargi

To przekomarzał się z Bogiem to znowu się korzył bez skargi.

Hej Panie Boże coś wielkim gazdą nad gazdami

po coś mi dał taką skrzypkę, co jeno tumani i mami.

Spraw to, ażebym na zawsze umiał dziękować ci Panie,

że sobie rzępolę jak mogę, że daję Ci na co mnie stanie

A jeszcze bardziej chroń mnie od najmniejszej zawiści,

że są na świecie grajkowie w pełni szumniejszych liści.

I niechaj pomnę w mym życiu czy bliskim, czy też dalekim

żem człowiek jest przede wszystkim i niczym więcej jak człowiekiem

A w końcu bym przy tej kapliczce obok tej wiejskiej drogi

klękał i grywał na skrzypcach wędrowny grajek ubogi.^[1]