Mój Bóg jak drżący słowik w garści.

a nie ogarną Go wszechświaty.

Oddechem gasi gwiazdozbiory,

a drży w oddechu mym jak kwiaty.

Mój Bóg wykuwa słowem wieki,

a chwila rani Go jak mieczem,

Mój Bóg straszliwy i daleki,

a bliski jak płaczące dziecię.

Mój Bóg depczący z wzgardą trony,

A kłosom zstępujący z drogi –

Jak groźny sędzia przeraźliwy,

Jak żebrak smutny i ubogi.

Mój Bóg wykuwa słowem wieki...

Mój Bóg nade mną ciągle stoi,

Jak cień, jedyny mój towarzysz.

Za sobą czuję Jego kroki,

I złotą glorię Jego twarzy.

I oto teraz spoza pleców,

Na dłonie moje wciąż spogląda

I jak syn błaga mnie o serce,

I jak Pan serca mego żąda.^[1]