Maryj rozlicznych (a tych nigdy dosyć!)

Jasnych Magdalen z bujnymi włosami,

Roztropnych Zofij – i genialnych Teres,

I dnie, i noce nie ustawam prosić,

Żeby raz skończył świat z interesami!...

To jest modlitwa ma – i ten interes,

Żeby raz ludzkość weszła do okresu,

Który jej z dawna należy logicznie,

Gdzie już żadnego nie ma interesu

i gdzie już nic się nie robi praktycznie.

I oto święte proszę, które noszą

Grzebień z promieni, i łzę maja w oku,

I z Weroniką od łkań się zanoszą

Na purpurowym obłoku^[1]