Posłuchaj przyjacielu, podróżnych jest tak wielu

Na stacji co się zwie „Rozstanie”

Chustkami powiewają, łzy wielkie w oczach mają

Biedni panowie, smutne panie

I ja w kwitnących czas akacji

Stawałam z Tobą na tej stacji

I raz po raz od nowa, mówiłam Ci te słowa, słowa te:

Mój uśmiech weź na drogę i przestań się smucić

Mój uśmiech weź na drogę, masz przecież gdzie wrócić

Posłuchaj przyjacielu, podróżnych jest tak wielu

Na stacji co się zwie „Powroty”

Chustkami powiewają, nadzieję w sercu mają

Że nadszedł koniec ich tęsknoty

I ja na stacji tej peronie nieraz wznosiłam w górę dłonie

W tłum patrząc bez obawy, bo mam swój sposób, abyś dojrzał mnie

Choć troska nieukryta dręczyła czasami

Ja zawsze Cię powitam uśmiechem, nie łzami

A jeśli znów powrócisz na peron stłoczony

Mój uśmiech weź na drogę jak bilet w dwie strony.

I ja w kwitnących czas akacji

Stawałam z Tobą na tej stacji

I raz po raz od nowa, mówiłam Ci te słowa, słowa te:

Mój uśmiech weź na drogę i przestań się smucić

Mój uśmiech weź na drogę, masz przecież gdzie wrócić

A jeśli znów powrócisz na peron stłoczony

Mój uśmiech weź na drogę jak bilet w dwie strony.^[2]