Któregoś dnia wybrałem się na własny pogrzeb

I daję słowo, że bawiłem tam się dobrze!

Wśród tłumu panów, pań,

Niejeden krył się drań

I choć tu grałem główną rolę,

To ubaw miałem – bez dwóch zdań!

Orkiestrę ktoś wynajął na mój koszt,

A grała tak, że boki zrywać wprost;

Sam Chopin z grobu wstał,

Gdy gig-band ten mi marsza grał –

– Ach, mówię wam, po prostu istny szał!

Gdy farsa ta skończy się,

Gdy odejdzie łez spragniony tłum,

Niech wreszcie mnie otoczy wieczny sen,

Niech zapomnę o tym świecie już...

Przyjaciół kilku szło przy trumnie z lewej strony

A każdy był poważny i skupiony.

Lecz cóż, niejeden z nich

Z radości w duchu rży

A powód prosty – co tu gadać –

– Konkurent przecież wypadł z gry!

Ta pani, co aż słania się od łez,

Poznaję ją, to wdowa po mnie jest!

Lecz jeśli życie znam,

Gotowy ma cały plan

I jutro mnie zastąpi inny pan!

Tu – kochani – żartów dość:

Ja wciąż żyję, tak chce los!

Więc na koniec dodam coś:

Przysięgam, że przeżyję was – na złość!^[1]