Na pożółkłej pocztówce sprzed lat

Biała postać o twarzy anioła

Strzeże ognia co w głębi się tli.

Na odwrocie napisał ktoś tak:

„Nawet Hestia ochronić nie zdoła

Przed tym ogniem, co w sercu mym tkwi”.

Czas pocztówkę wrzucił gdzieś w kąt,

Świat o greckiej bogini zapomniał,

Która strzegła podobno przed złem.

A ja myślę, że jednak to błąd,

Że ktoś musi codziennie strzec ognia,

Który w sercach się pali na dnie.

A więc bądź moją Hestią,

Podaj mi pomocną dłoń,

Bądź moja Hestią

I chroń mnie, chroń!

Bądź moją Hestią,

Podaj mi pomocną dłoń,

Bądź moją Hestią

I chroń mnie, chroń!

Chociaż życie nie skąpi nam trosk,

Chociaż ranią niemądre nas słowa

I porywa gdzieś obcy nas tłum,

Lecz niezmiennie wciąż łączy nas coś,

Co pozwala nam uśmiech zachować

I nadzieję przynosi za próg.

Jak na starej pocztówce sprzed lat,

Niby postać o twarzy anioła,

Strzeże ognia, co we mnie się tli

I pozwala z uśmiechem brać świat

I z nadzieją co rano mnie woła –

– Pewnie wiesz już, że ten ktoś to ty...

A więc bądź moją Hestią,

Podaj mi pomocną dłoń,

Bądź moja Hestią

I chroń mnie, chroń!

Bądź moją Hestią,

Podaj mi pomocną dłoń,

Bądź moją Hestią

I chroń mnie, chroń!^[1]