moknę gdy pod oknem

tracę czas na czekanie

moknę gdy do okna

nie wychodzisz kochanie

zwariowane chwile bo milej

gdy śpiewanie dobrzmi już za lasem

kolejowa budka w smutkach

bo pociągi trzy na krzyż

czasem

odstawione marzenia

kiedy ty w zamyśleniach

i zaczynasz wariacko biec

zwymyślałaś przechodniom

jedna kurtka a pod nią

dwa kawałki zmokniętych serc

moknę gdy pod oknem

tracę czas na czekanie

moknę gdy do okna

nie wychodzisz kochanie

trzaskające okna bo burza

papierosa duszę w popielniczce

pierwsza kawa jak wiadomość mdława

nie odurza słodzona

duża

rozrzucone ubrania

kiedy znowu się wzbraniasz

a całujesz że pić się chce

poleciłaś się objąć

nasze włosy nie chcą schnąć

wypatrując cię skraplam mgłę.^[1]