Żyjesz i jesteś meteorem,


lata całe tętni ciepła krew,


rytmy wystukuje maleńki w piersiach motorek.


Od mózgu do ręki biegnie drucik nie nerw.


Jak na mechanizm przystało myśli masz ryte w metalu,


krążą po dziwnych kółkach, nigdy nie wyjdą z tych kółek,


jesteś system mechanicznie doskonały,


jesteś system mechanicznie doskonały


nagle coś się zepsuło...

Oto płaczesz, po kątach trudno znaleźć przeszły tydzień,


linie proste falują, zamiast kwadratów romby


w każdym głosie słychać


w całym bezwstydzie ostatecznego dnia trąby


Otworzyły się oczy niebieskie,


widzą razem witrynę sklepową i sąd,


przenika się nawzajem tłum,


archanioły i ludzie, archanioły i ludzie,


chmurne morze faluje przez ląd,


ulicami wskroś tramwaje w poprzek,


suną mgliste rydwany, suną mgliste rydwany


pod mostami różowe błyskawice, choć grudzień


otworzyły się oczy niebieskie


otworzyły się oczy niebieskie


Widzisz siebie – marynarza w Azji,


a zarazem trzyletniego, pięcioletniego chłopca


na warszawskim podwórku,


na warszawskim podwórku


i siebie przed maturą w gimnazjum,


namnożyło się tych postaci, namnożyło się tych postaci,


stoją ogromnym tłumem


a wszystko to ty, a wszystko to ty...


nie możesz tego objąć szlifowanym w żelazie rozumem


Żyjesz i jesteś meteorem


lata całe tętni ciepła krew...^[1]