Jeżeli kiedyś zdarzy się tak,

Że znajdziesz w sobie choćby ślad

Straconych słów,

Nie spoglądaj wstecz –

– Rozbity dzban nie jest nawet żalu wart,

Po co więc masz z okruchów smutku

Składać świat?...

Skończyło się co miało trwać,

Opadła z rzęs ostatnia łza

I w sercu noc bezbronna jak pęknięty dzwon.

Pogasły światła w zimnych lustrach szyb,

Pusto tak, obco tak.

Braknie słów, brakuje sił,

Żeby cofnąć choć ostatni kadr.

Nadziei płomień nie chce już się tlić,

Nawet żal stracił sens;

Pękła nić, krucha nić –

– Komu z nas szkoda jej?

Próbujesz wstać i jeszcze raz

Odkrywasz to co zabrał czas,

Jednym gestem wszystko zburzył nas

I spójrz – ostatniej szansy nie dał nawet w zamian...

Spójrz – tam dalej drogi brak,

A trzeba iść i trzeba żyć

Choć i tak nie cofniesz już,

Nie zmienisz nic. Nic...^[1]