Może to nie tak – nie tak to było!

Może to nie to – choć się zdarzyło!

Może to nie my byliśmy tacy!

Może jeszcze nam świat to wybaczy!

Może to nie my, mieliśmy wtedy w skrzydłach wiatr,

Lecz to nam się śniło?

Zaplątani w labirynt zdarzeń

Biegnąc razem do świata marzeń,

Tak naiwni i tak jeszcze pewni,

Że ten świat da się zrozumieć.

Zagubieni, śmieszni jak dzieci,

Pewni tego, co jest naprzeciw,

Zgubiliśmy nasze serca w przemijaniu dni

A świat nam nie dał nic,

Choć też nie dał zginąć w tłumie!

Może to nie tak – nie tak to było!

Może to nie to – choć się zdarzyło!

Może to nie my, mieliśmy wtedy w skrzydłach wiatr,

Lecz to nam się śniło?

Lecz nareszcie wolni płyniemy,

Pewni tego, że odnajdziemy

Gdzieś tam swój własny ślad, swój ślad!

I tak płynąc, płynąc przed siebie,

Tam, gdzie słońce wstaje na niebie,

W końcu pewnie odkryjemy wtedy właśnie tam,

Że jest gdzieś lepszy świat,

Świat o którym jeszcze nie wiesz!

Może to nie tak – nie tak to było!

Może to nie to – choć się zdarzyło!

Może to nie my, mieliśmy wtedy w skrzydłach wiatr,

Lecz to nam się śniło?

Może to nie tak – nie tak to było!

Może to nie to – choć się zdarzyło!

Może to nie my, mieliśmy wtedy w skrzydłach wiatr,

Lecz to nam się śniło?^[1]