Na Kazimierzu

Błądzą o zmierzchu

Duchy znajome

Świat który minął

W przeszłość odpłynął

Trudno zapomnieć

Na umówioną

Późną godzinę

Chętnie przybieżą

Ciepła spragnione

Duchy znajome

Na Kazimierzu

To puste okno za dnia

Przejmuje smutkiem do głębi

Zagląda tu czasem wiatr

I wierna para gołębi

Lecz nocą czy nam się śni

W tym oknie znów się kołyszą

Dwa cienie a pośród mgły

Muzyka splata się z ciszą

Na Kazimierzu...

Gdzieś kroki słychać to ten

Nad którym zamknęła się ziemia

Do domu śpieszy choć wie

Że domu dawno już nie ma

Gdy trafisz tu pierwszy raz

Przyciągnie wzrok puste okno

Dogoni szept zgasłych miast

Nie odchodź jeszcze nie odchodź

Na Kazimierzu...^[1]