Na górze, na górze ogrody zielone.

W ogrodach śpi biały Sandomierz.

Na dole, na dole tratwami we mgle

przez wody wiosenne, spienione

wodniacy ruszają, popłyną do kraju,

śpiew leci od brzegu na brzeg.

Piosenko, moja piosenko,

za falą wiślaną płyń.

Harmonia wieczorna z kabiny

i siwy snuje się dym.

Harmonia wieczorna z kabiny

gdzie złote błyska okienko.

Daleko już uśmiech dziewczyny,

daleko dziewczęce łzy –

piosenko, moja piosenko,

Wisłą przez Polskę płyń.

Na górze, na górze dziewczyna tak czeka,

za nami już przystań daleka,

a miasto za miastem światłami znad fal

nadpływa, ogarnia, ucieka

i z węglem i cegłą, krainą rozległą

wiślana unosi się dal.

Piosenko, moja piosenko...

Na górze, na górze witają nas dłonie

i usta dziewczyny stęsknionej,

lecz zagrzmi syrena i flaga na wiatr,

znów biały nas żegna Sandomierz,

i miasta w budowie, kominy wciąż nowe

znów płyną wzdłuż barek i tratw.

Piosenko, moja piosenko...^[1]