Na kanapie pies,

Taki smutny jest,

Jakby stracił sens,

Taki smutny jest.

Na kanapie pies,

Nie wie o tym, lecz

Wzrusza nas do łez,

Na kanapie pies.

Za oknami gdzieś,

Nieustanny deszcz,

Świat w jesiennej mgle,

Pusto, smutno, źle.

Już niedługo, nie,

Bo gdy wstanie dzień,

Wszystko zmieni się

Jak w cudownym śnie.

Na kanapie pies

Jednak smutny jest,

Jakby stracił sens,

Taki smutny jest.

Ale pies, jak pies,

Gdy się skończy deszcz,

Znowu ruszy gdzieś,

W najpiękniejszy rejs,

Choć dziś smutny jest.^[1]