Ten Elstry brzeg, ten szczyt wieży,

O jak wiele przypomina,

Tu stało krocie rycerzy,

Tu biła śmierci godzina.

Gdzie strzaskany dom ten sterczy,

Tam się wznosił orzeł biały;

Tu biegnąc w ogień morderczy

Polskie szeregi padały.

Jak wtenczas grzmiało straszliwie,

A jaka cichość w te] porze,

Gdzie krew bryzgała po niwie,

Trzoda igra, rolnik orze.

Jak tu wiele braci moich

Jęczało wśród krwi strumieni,

Polegli za ziomków swoich

I śpią w grabach zapomnieni.

O, Boże, co z mogił łona

Wskrzesisz ludy w sądu chwili,

Ty pamiętasz tych imiona,

Którzy za kraj swój walczyli.^[1]