Na pościeli na tej białej,

Los darował uśmiech nam,

Który z wolna się zamienił

W zapomnienia ciepły dzban.

Rozedrgany w twych ramionach,

Jak schwytany w locie ptak,

Oślepiony tobą trwałem

I spełnienia czułem smak.

Na pościeli, na tej białej,

Rozpromienił się nasz świat,

Niespodziewanie wymyślony

Pod kopułą czterech ścian.

Zatrzymany gest, w pół słowa,

Pod powieką wielka łza –

– Zapamiętam to na zawsze,

Na rozstania cierpki czas.

Na pościeli, na tej białej,

Jeszcze ciepły jest twój ślad

I ten ogień jeszcze płonie

I szaleństwo jeszcze trwa.

Gdy unosił się nad nami

Wzbierający pożar krwi,

Aksamitny pejzaż ciszy

Przerwał nagle pierwszy świt...

Na pościeli, na tej białej,

Jeszcze ciepły jest twój ślad

I ten ogień jeszcze płonie

I szaleństwo jeszcze trwa.

Zatrzymany gest, w pół słowa,

Pod powieką wielka łza –

– Zapamiętam to na zawsze,

Na rozstania cierpki czas.^[1]