Na skraju dnia spojrzenia dwa

I słowa, którym braknie słów

I ciszy szept, co wokół trwa

Uparta jak serc naszych chłód.

Zegarów równy krok

Z zakamarków płoszy czas

A nocy czarny obłok

Z wolna spływa ze ścian.

To znów mija dzień,

Nadzieję kradnie spod rzęs

I jak sen

Rozpływa się we mgle.

Mija dzień,

Nagle znika gdzieś,

Tylko wspomnień nikły płomień

Ciągle pali się...

Na skraju dnia nostalgii ślad

Okrywa płaszczem cały dom

I stuka żal do naszych bram

I smutek łasi się jak kot.

Za nami wszystko już

A przed nami – któż wie, co?

Czy starczy sił, by przetrwać

To, co niesie ta noc?

To znów mija dzień,

Nadzieję kradnie spod rzęs

I jak sen

Rozpływa się we mgle.

Mija dzień,

Nagle znika gdzieś,

Tylko wspomnień nikły płomień

Ciągle pali się...^[1]