Wiatr i śnieżek puściły się w tan,

blask błękitny na lodzie się kładł,

pod nogami wciąż lód dzwonił nam,

wiatr i śnieg, mm-mm blask na lód

pod nogami wciąż lód dzwonił nam

tak bywało za szkolnych mych lat – było za szkolnych lat

Dzwonił nam tak za szkolnych mych lat

Twoja postać po lodzie znów mknie – dalej wciąż mknie

wołam, ale twój cień już mi znikł.

/Dogoń mnie, dogoń mnie, słyszę tylko przekorny twój krzyk.

Dogoń mnie, dogoń mnie, słyszę tylko krzyk./bis

Tańczył śnieżek tak samo jak dziś,

ze wzruszenia przejmował mnie chłód,

biegliśmy, wziąwszy dwie pary łyżw,

na błękitny mieniący się lód – pary łyżw na błękitny lód

Ale tam jakiś inny już – inny już mknie,

znikłaś z nim i twój śmiech tylko drwi.

/Dogoń mnie, dogoń mnie, słyszę tylko przekorny twój krzyk

Dogoń mnie, dogoń mnie, słyszę tylko krzyk./bis^[1]