Na stryjowej roli

tam studzienka stoi,

/a kto tędy jedzie,

ten konika poi./bis

Jechał Jasiek, jechał,

Kasia nabierała,

/Jasinek zawołał,

Kasia zapłakała./bis

„Cicho, dziewcze, nie płacz,

mamy złota dosyć,

/będzie miał nasz konik

za nami co nosić./bis

A idź do matuli,

że cię głowa boli,

/a matula da ci

klucze od komory.”/bis

Matula myślała,

że Kasiula spała,

/a Kasiula z Jasiem

nocką wędrowała./bis

Wędrowali oni

pół dziewiątej mili,

/jedno do drugiego

słówka nie mówili./bis

Przemówiła Kasia

do swojego Jasia:

/„Dalekoż, dalekoż

rodzineczka wasza?”/bis

„Ty mojej rodziny

nigdy znać nie będziesz,

/tylko w tym dunaju

gruntowała będziesz.”/bis

Chwycił on ją, chwycił

za jej cienkie palce,

/pościągał, pościągał

jej złote pierścieńce./bis

Chwycił on ją, chwycił

za jej słabe boki

/i wrzucił ją, wrzucił

w ten dunaj głęboki/bis

Rybacy, rybacy,

co ryby łowicie,

/najdobną Kasiulę

na ląd wyciągnijcie./bis

Rybacy, rybacy,

siecie rozciągneli,

/chusteczkę, fartuszek

na ląd wyciągnęli./bis

Patrzcie, wszystkie ludzie,

i wy, małe dziatki,

/jak to jest wędrować

od ojca, od matki./bis^[1]