Na tej pożółkłej fotografii ona i on wciąż uśmiechnięci

Ufni, spokojni niczym święci

Jakby doznali odkupienia bo są z marzenia

Wtłoczeni w czarno–biały świat

Jak ziarno w ośnieżonej ziemi

Nie dbają o płynący czas

Nie liczą dni, nie znaczą dat bo są z nadziei

A my z przypływu i odpływu

Z nieprzejednania i pojednań

Z łez rozproszonych salwą śmiechu

Z wiecznych powrotów i pożegnań

A my z grudniowej, białej ciszy

Sprzed wieczornych, letnich burzy

Z lęku, że znowu się rozjątrzy

Z lęku, że już się nie powtórzy

Na tej pożółkłej fotografii ona i on wciąż w pół objęci

Wiecznie gotowi do spełnienia

Jakby doznali odkupienia bo są z pragnienia

A my z przypływu i odpływu

Z nieprzejednania i pojednań

Z łez rozproszonych salwą śmiechu

Z wiecznych powrotów i pożegnań

A my z przekleństwa i z modlitwy

Z gwałtownych skreśleń z kaligrafii

Słów, których nie da się wymazać

I z tej pożółkłej fotografii

Na tej pożółkłej fotografii ona i on wciąż uśmiechnięci

Ufni, spokojni niczym święci

Jakby doznali odkupienia bo są z marzenia....^[2]