Gdy pierwszy zmierzch nad miastem

Zapala gwiezdne skry,

Zmęczony wracasz z pracy,

Otwierasz kluczem drzwi.

A potem wspominamy

Ten pierwszy dzień – sprzed lat

I noc nam szczęście wróży

Z wytartej talii kart.

Na życia karuzeli

Wirujesz ty i ja i wiatr,

Nad nami sufit nieba,

Przed nami wielki świat.

Ile nam lat przybyło,

Ile za nami dróg

I smutków i radości,

Co przeszły przez nasz próg.

A przecież potrafimy

Jak dawniej wzruszać się

I znaleźć okruch słońca

W niedokończonym śnie.

Na życia karuzeli...

Lecz gdy po wielu latach,

W jesieni naszych dni,

Cofniemy się do wspomnień –

– Uśmiechniesz się przez łzy.

I znowu zmierzch zapali

Płomyki pierwszych gwiazd

I będzie tak jak dawniej,

Jak gdyby stanął czas.

Na życia karuzeli... etc.

Korowód nowych zdarzeń

Przemyka się tuż obok nas

I koło się zamyka

A życie dalej trwa.^[1]