Naiwnie chowasz w sobie

Na inny, lepszy czas,

Nadziei mały płomień

Gasnący raz po raz.

Osłaniasz go jak umiesz,

Próbujesz iść pod prąd,

Lecz drogę gubisz w tłumie,

Jak rozbitek zbawczy ląd.

Z niespełnionych marzeń

Składasz sobie świat,

Jak dziecko składa domek z kart.

W samym środku zdarzeń

Chcesz mieć azyl swój,

Więc uciekasz w ciszę snu.

A życie z pozorów nie składa się, lecz

Takie jest jakie jest.

Nigdy nie przeprasza,

Nie cofa się wstecz –

– Czy chcesz czy nie,

Czy chcesz czy nie.

Dobierasz każde słowo,

Na czworo dzielisz włos

I nie wiesz, że przed tobą

Gromada nowych trosk.

Skradają się jak cienie

Ze świata czterech stron,

Codziennie i niezmiennie

Zapełniają każdy kąt.

Od nich nie uciekniesz,

Znajdą cię i tak,

Ukradkiem wejdą pod twój dach.

Zanim słowo szepniesz

O krok będą już

I obudzą cię ze snu.

Bo życie z pozorów nie składa się, lecz

Takie jest jakie jest.

Nigdy nie przeprasza,

Nie cofa się wstecz –

– Czy chcesz czy nie,

Czy chcesz czy nie.^[1]