Ten stan ma swoją nazwę: niepewność.

Boję się niewiadomego, i nie wierzę, że jest dla nas jeszcze jakaś nadzieja.

Wolałabym jednak czuć, że nadal jestem w tobie zakochana, zakochana w kimś, kogo znam i kto odwzajemnia moje uczucie. Już od jakiegoś czasu wmawiam sobie, że jeszcze będzie dobrze, ale chyba już w to nie wierzę, nie wierzę.

Kiedyś patrzyłeś na mnie inaczej, czułam się wyjątkowo, jakbym była jedyną kobietą na świecie … jedyną przynajmniej dla ciebie. Na szczęście nigdy nie zwracaliśmy uwagi na szczegóły, szukaliśmy cudu, magicznych chwil. Tylko, że ja już nie wierzę w cuda, nie wierzę, nie wierzę.

Ale wiem, że każdemu z nas pisana inna droga

a najdroższe kwiaty znajdziemy na własnych grobach^[1]