Natalia!

W mych dłoniach jej talia –

a w nozdrzach – konwalia

i bez.

Natalia, Natalia, Natalia –

wciąż cierpię ten żal ja

do łez...

Natalia, Natalia, Natalia!

Jej oczu emalia

wciąż lśni.

Natalia, ach, gdzież juwenalia,

ach, gdzież bachanalia

tych dni?!

Natalia, Natalia, Natalia!

Gdy patrzę w tę dal ja,

to z mgły,

wykwita tych nocy azalia

i brzmi pasakalia

tych dni.

Natalia!

Twe usta i talia

twych oczu emalia

co lśni.

Natalia, Natalia, Natalia!

To nie marginalia

wierz mi.

Wyschnięta już dzisiaj ta balia

co ją przepełniły

me łzy.

Natalia! A jednak Natalia!

Dziś znów mi cię śniły

me sny.

I znowu w mych dłoniach twa talia

A w nozdrzach konwalia

I bez.

Natalia, Natalia, Natalia!

Znów cierpię ten żal ja do

Do łez.^[1]