Gdy port zniknął z horyzontu

i od lat nie widać lądu,

kiedy kończy się ochota,

bo sztorm znowu łajbą miota,

gdy brakuje tchu z rozpaczy,

że jest tak, a nie inaczej,

kiedy nie masz, choćbyś chciał i

kiedy w kość gość jakiś dał ci –

Wtedy możesz na nas liczyć.

Nie jesteśmy z Wysp Dziewiczych.

Kiedy bosman ciągle wrzeszczy

przykre i plugawe treści,

kiedy nie masz dokąd wysłać

słów czułości w długich listach,

kiedy gubisz się na mapie,

kiedy whisky w gardło drapie,

kiedy wszystko się skończyło,

zanim tak naprawdę było –

Wtedy możesz na nas liczyć.

Nie jesteśmy z Wysp Dziewiczych.

Gdy zaraza i cholera

coś twojego ci odbiera,

gdy latarnia morska gaśnie,

a ty lądu szukasz właśnie,

gdy w poranki i wieczory

mówią ci, że jesteś chory,

stary, głupi i łysiejesz,

i chcą zabrać ci nadzieję –

Wtedy możesz na nas liczyć.

Nie jesteśmy z Wysp Dziewiczych.^[1]