Społeczna obojętność

jak nieuzasadniona potrzeba naszego istnienia

a gdzie nasze miejsce, jeśli nie tu na ziemi?

Świat, w którym można by wreszcie zamieszkać

stan bez lęku – bunt absolutny

skończyć z systemem zbydlęcenia

i prawomocnego idiotyzmu

dopuścić do głosu ludzką desperację

umysł błądzi pośród myśli zakazanych

by wytoczyć proces światu

Wartość ma tylko to, co spontaniczne

bo ludzkie serca zmiażdży

każdy kodeks, regulamin, szmatławce praw

Zabijcie nas, lecz idea pozostanie

Ból społecznych szram, piętno zniewolonych

nieludzka codzienność szarpie nas po kawałku

bunt to zawsze domena wyzwolonych

już cię nie ma jeżeli złożyłeś broń!

Coś nas jeszcze pcha do przodu.

Czy jesteśmy w stanie naprawić to,

co zniszczyła ludzkość?

Sami przeżarci nią do szpiku kości

Kiedyś zrodzi się świadomość

boska idea buntu

w szalonym tańcu powstawania

zrodzi się nieposłuszeństwo

w obronie resztek człowieczeństwa

Nie ma nas kiedy się nie buntujemy.^[1]