Fabryka już się budzi

zasysa swoich ludzi

za chlebem i za solą

hej, hej, płacze nad swą do-lą

do góry na jodełki

do góry po widełki

maszyny dają tempo

dziś znów tracę sie-bie pręd-ko

bez szansy na szaleństwo

bez szansy, człowieczeństwo

bez szansy na cokolwiek

to jest ro-bot, to nie czło-wiek

do dołu po okruchy

do góry rwać paluchy

do dołu po narzędzia

jak masz użyć bę-dzie-sz wie-dział

fabryka skonsumuje

a potem cię wypluje

przeżuje i wypluje

nie-po-trze-bny

bo niepotrzebny jesteś

fabryka się wymyka

a młodzi już czekają

prze-bie-ra-ją

nogami po pieniądze

tak nędzne, że płaczące

takie uwłaczające

nie ma-my szans

na ile to, a tyle

wytrzymasz każdą chwilę

na ile to, a tyle

bez na-dzie-i

nie mamy szans

nie mamy żadnych szans, o nie

nie mamy szans

nie mamy żadnych szans

nie mamy nic do stracenia

bo tutaj się nic nie zmienia

nie mamy szans

nie mamy żadnych szans

nie mamy nic na ladzie

nie mamy nic na ladzie

nie mamy nic na ladzie

pu-kam, stukam, bęc, bęc, bęc – więc

nie mamy nic na razie

damy, co się okaże

sprzedamy w każdym razie

żryj, jedz to, co ci rzucono

tu pracy nie ma innej

jak nie chcesz, to nie przyjmuj

zęby wbijesz w paznokcie

bum, bum, bomba aż po łok-cie

nie mamy nic na raty

fabryka to nie kwiaty

zwierzęciem jestem stadnym

jes-tem niezaradny wie-lce

maszyny, obrabiarki

kilofy i węglarki

fabryka rodzi dzieci

swo-je prze-cież

nie widzę ciebie blisko

nie widzę cię daleko

smar oczy moje zatkał

do os-tat-ka

bez szansy na bieganie

stanowisko dostaniesz

agonia od narodzin

los stąd ro-dzin

nie mamy nic nad ziemią

nie mamy nic w podziemiu

nie mamy życia swego

szans ko-le-go

nie mamy szans

nie mamy żadnych szans, o nie

nie mamy szans

nie mamy żadnych szans

nie mamy nic do stracenia

bo tutaj się nic nie zmienia

nie mamy szans

nie mamy żadnych szans.^[1]