Nie marnowałem czasu w klasztorach Europy

i odkrywałem wśród wysokich traw grobowce rycerzy

którzy padli tak pięknie jak opowiadają ich ballady;

nie rozgarnąłem trawy na grobach

celowo pozwoliłem im zarastać.

Nie pozwoliłem mej myśli czekać i przemierzać

tych wielkich odległości

między ośnieżonymi górami i rybakami

jak księżyc

albo muszla w falującej wodzie.

Nie wstrzymywałem oddechu

by móc usłyszeć oddech Boga

nie zwalniałem sztucznie bicia sercem

ani nie pragnąłem wizji.

Chociaż obserwowałem ją często

nie zmieniałem się w czaplę i nie zostawiłem swego ciała na brzegu,

nie zmieniłem się w świetlistego pstrąga

i nie zostawiłem swego ciała w powietrzu.

Nie czciłem ran i relikwii

ani żelaznych grzebieni

ani ciał spowitych w całuny i spalonych.

Od dziesięciu tysięcy lat nie byłem nieszczęśliwy.

W dzień śmieję się a w nocy śpię.

Moi ulubieni kucharze przygotowują mi posiłki,

moje ciało samo się oczyszcza i naprawia,

i robota idzie mi dobrze.^[1]