Ostatni raz za siebie spójrz,

Zanim w drzwiach przekręcisz klucz,

Nim stanie się co ma się stać

I zapadnie cisza w nas.

Zbyt łatwo jest przekreślić coś

I w najbliższy pociąg wsiąść,

Z walizką lat, z bagażem dni

W bezpowrotną drogę iść.

Masz jeszcze czas, by cofnąć się

I ugasić w sobie gniew,

Zapomnieć łzy, uwierzyć w nas,

Uwierzyć jeszcze raz.

Zaufaj mi, przeczekaj deszcz,

Przed nami wciąż nadzieja jest!

Nie odchodź tak!

Wielki ogień z czasem gasi wiatr

A samotność ma goryczy smak,

Więc zawróć i nie odchodź tak!

Żaden powód nie jest tego wart,

By na oślep za nim ruszyć w świat,

Więc zostań tu gdzie ja.

Kto zesłał nam złe sny za próg

I horyzont pełen chmur,

Codziennych trosk rozsypał garść

I w milczeniu kazał trwać?

W rozterkę się zamienił dom,

Tyle marzeń poszło w kąt;

Nie umie nam powiedzieć nikt,

Kto zawinił – ja czy ty?

Lecz może w nas dość siły jest,

Żeby zdobyć się na gest,

Przyszłości dać ostatnią z szans

Nim ślady zmyje czas.

Zaufaj mi, przeczekaj deszcz,

Przed nami wciąż nadzieja jest!

Nie odchodź tak!

Wielki ogień z czasem gasi wiatr

A samotność ma goryczy smak,

Więc zawróć i nie odchodź tak!

Żaden powód nie jest tego wart,

By na oślep za nim ruszyć w świat,

Więc zostań tu gdzie ja.^[1]