Tyle świtów przepłakanych

Tyle listów niewysłanych

Tyle kłosów co nie wzeszły

Tyle dróg co się rozeszły

Tylu gwiazdek nie dojrzałam

Na dalekim, zimnym niebie

Ale zawsze powtarzałam:

A jednak nie przestanę wierzyć w CIEBIE

Pojawiłeś się nagle by odejść szybciej jeszcze

Zapłakały słoneczne dni zimnym jesiennym deszczem

I naśmiewał się ze mnie świat:

Po co ci to było?

Nie skąpiono mi mądrych rad

A jednak nie przestałam wierzyć w MIŁOŚĆ

Nie przestałam i wygrałam

Nową kartę zapisałam

Gdzie miłości czułe słowa

Codziennie rodziły się od nowa

Nowa miłość bywa trwożna

I nieufna i ostrożna

Taka krucha, gdy się budzi

A jednak nie przestałam wierzyć w LUDZI

Bo jest mi potrzebna jak tlen

Wiara, że w życia zgiełku

Ktoś jedyny, za szybą, hen

Pali dla mnie światełko

I choć często niełatwe dziś

Patrzy na mnie niemiło

Zawsze broni mnie jedna myśl

A jednak nie przestałam wierzyć w MIŁOŚĆ

Zawsze broni mnie jedna myśl

A jednak nie przestanę wierzyć w MIŁOŚĆ

A jednak nie przestanę wierzyć w MIŁOŚĆ...^[2]