Odchodzi noc,

Ty jej nie słyszysz

Przez ciemne szkło

Spokojnej ciszy.

Daleko stąd,

Po drugiej stronie,

Twój senny dom

Jak statek tonie.

Nie zadzwonisz już,

Zapomniałaś, wiem,

Że jest taki ktoś jak ja.

Nie zadzwonisz już,

Jesteś tylko snem,

Który zbłądził tu, pod dach.

Milczenie – to wszystko, co umiesz mi ofiarować

za moje słowa, za moje ręce. Milczenie – właśnie

teraz, kiedy jesteś mi tak potrzebna, teraz, kiedy

wpatruję się w telefon powtarzając twój numer.

Ale co ty możesz o tym wiedzieć, ty, która pewnie

spokojnie śpisz, ty, która nie jesteś już moją.

Nigdy zresztą tak na prawdę nie potrafiłaś oddać

mi siebie.

Telefon, telefon który nigdy nie zadzwoni. Stał się

martwym przedmiotem, mimo że po jego drugiej stronie

jesteś ty – śpiąca mała dziewczynka, która nie może

odejść z mojego snu, która odebrała mi ten sen

na zawsze.

Nie zadzwonisz już...

Halo, halo, halo...

Nie zadzwonisz już...^[1]