Kto wstawi się za nami

u Pana, co drogami

krętymi każe iść?

Kto nas usprawiedliwi,

gdy Pan się będzie dziwił,

że to już właśnie my?

Ja wstawię się za tobą

i z podniesioną głową

dziękował będę, że

Pan dał mi właśnie ciebie

w radości i w potrzebie,

na lepsze i na złe.

A ty choć powiedz słowo,

że zawsze byłem z tobą,

bo chciałem tak i już.

I razem chleb jedliśmy

i równym krokiem szliśmy

wśród wichrów, pośród burz.

Ty wciąż mnie ratowałaś,

za rękę mnie trzymałaś,

gdy z drogi chciałem zejść.

A ja – otuchy krople,

gdy oczy miałaś mokre,

nie raz musiałem nieść.

I tak będziemy stali,

aż w tej niebieskiej sali

do walca zaczną grać.

Ja wtedy z pierwszym taktem

poproszę cię i raptem –

zaczniemy wirować,

wolniutko walcować,

i kręcąc się kręcić,

na palcach, na pięcie,

troszeczkę bezmyślnie,

jak wiosną przebiśnieg.

Ty nieco szalona,

cóż, żona, to żona,

i w mojej twa ręka,

niebieska piosenka

za serca nas chwyta,

niebieska muzyka.^[1]