Boże Ty mój, – co jesteś w niebie

Gdzie naszych westchnień rój się tłoczy

Modlitwę wznoszę – dbaj o siebie

A w szczególności dbaj o oczy.

Byś wzrok miał ostry, jak ta szabla

Bez łaskawości okularów

W dal patrzył, jak teleskop Hubble’a

Pij sok z marchewki, bez umiaru.

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Winny być oczy, oczkiem w głowie!?

Byś wzrok miał nienagannie zdrowy

Wszelkiego strzeż się zapylenia

Nie pij napojów wyskokowych

Niewiadomego pochodzenia

Nie czytaj nigdy przy latarce

I tego, co zbyt drobnym drukiem

Zasłaniaj oczy przy spawarce

Gdy spawasz elektrycznym łukiem

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Winny być oczy, oczkiem w głowie!?

Noś okulary przyciemnione

Gdy zbyt słoneczne dni nastaną

A gdybyś dostrzegł jakąś zmianę

Przemyj esencją herbacianą

Bo organ kruchy to jak beza

A ma Ci służyć wieczność, Panie

Więc staraj się nie robić zeza

Bo jak przestraszą, to zostanie

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Winny być oczy, oczkiem w głowie!?

Nie patrz na ognie i petardy

Gdy świszczą Ci nad głową

Ani na dzieła awangardy

(bo to szkodliwe wyjątkowo!)

Więc ja do Ciebie – któryś w niebie

Gdzie naszych westchnień rój się tłoczy

Modlitwę wznoszę – dbaj o siebie

A w szczególności dbaj o oczy!

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Boże mój! – komu, jak nie Tobie

Winny być oczy, oczkiem w głowie!?

Bo kiedy Pan Bóg dobrze widzi

Człowiek się wstydzi^[1]